Bu, M. Kemal Atatürk'ün Islam düşmanlığının dışa vurumu değil midir?

M. Kemal Atatürk'ün Islami isimlere neden takıntısı vardı?
(Fotoğraf: Hatıratın Cemal Granda'ya ait olduğuna dair kendi el yazısıyla tasdiki ve imzası.)
İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Tarih Ana Bilim Dalı Başkanı olan tarihçi Mehmet Ö. Alkan bir
röportajda M. Kemal'in, aynı zamanda Peygamberimizin de ismi olan "Mustafa" isminden hoşlanmadığını
söylemişti.[1] Zaten nüfus cüzdanından "Mustafa" ismini çıkarttığı da biliniyor.[2]
M. Kemal Atatürk'ün uşağı Cemal Granda'nın hatıratından alıntıladığımız bölümde göreceğiniz gibi, M.
Kemal, asıl adı "Cemalettin" olan Cemal Granda'ya bu adından dolayı kızıyor. Halbuki, "Cemalettin" arapça
kökenli olup; "Dinin güzelliği" anlamına gelir.[3]
Ayrıca M. Kemal'in kendi babasını tanımadığını yine Cemal Granda'nın hatıratından alıntıladığımız bu
bölümde göreceksiniz. Aslında bizim için pek önemli değil, ancak kemalistlerin yalanlarını görebilmeniz
açısından önemlidir.
Sözü, 3 Temmuz 1927'den ölümü olan 10 Kasım 1938'e kadar M. Kemal'in yanından hiç ayrılmayan ve bu
müddet zarfında M. Kemal Atatürk'e hizmet eden, Cemal Granda'ya bırakıyoruz:
O akşam ilk kez konuştuğum Atatürk'le aramızda şunlar geçti:
- Senin ismin nedir?
- Cemal!..
- Sonu yok mu bunun?
- Var, Cemalettin…
Bunun üzerine Atatürk birden bana doğru ilerliyerek:
- Haaa… dedi. Isimler Kemalettin olur, fakat Cemalettin olmaz. Sen yine Cemal kal. Dinin Cemali miydin ki,
sana bu ismi koydular? Aradan yarım saat geçmişti. Yemek devam ediyordu. (…)
Fakat Atatürk, bu Cemal adına tutulmuş olacak ki yeniden seslendi:
- Bu Cemalettin ismini kim koydu sana?
Artık adamakıllı korkmağa başlamıştım;
- Babam, diye cevap verdim.
- Öyle ise baban ne adammış senin. Diye sertçe çıkıştı.
Bunun üzerine:
- Ben babamı tanımıyorum. Deyince yüzü daha da sertleşti:
- Babamı tanımıyorum ne demek? Sen babasız mı doğdun? Baban yok mu senin?..
- Ben dokuz aylıkken babam ölmüş.
Atatürk üzüldüğümü yüzümden okumuş olacak ki, birden sesini yumuşattı:
- Ananı tanıyorsun ya yeter!.. Dedi. Ve biraz durduktan sonra ekledi: Ben de babamı tanımıyorum ya… (…)
Atatürk tekrar beni çağırdı. Yemek istiyecek sanıyordum. Fakat O'nun aklı hep benim ismimde değil miymiş.
- Ulan, bu ismi sen mi koydun, baban mı? Diye bar bar bağırmaya başladı.
Çok korkmağa başlamıştım. Benim korktuğumu görünce daha fazla bağırıyordu. Artık elim ayağım titremeğe
başlamıştı. Ayakta duracak halim yoktu. Belki daha fazla kızar da koğulurum, diye gözünden uzaklaşmağa
karar verdim. Saat üçe doğru sofrayı bırakarak yatmağa gittim.
O gece sabaha dek gözümü uyku tutmadı. Yattığım yerde dua ediyordum. Kabusla karışık korkulu rüyalar
gördüm. Yavaş yavaş geldiğime pişman bile olmağa başlamıştım. Bu isim de başıma iş açıyordu galiba…
Nereden bulmuşlardı bu "Cemal"i de, bana takmışlardı?[4]
***NOT:
Yani, dini de bir yana bıraktım. Bir insana, kendi seçmediği isimden dolayı bu kadar zulüm yapılır mı? Hani
demokrasi? Hani insan hakları? Hani vicdan özgürlüğü? Hani düşünce özgürlüğü?
**********
KAYNAKLAR:
[1] Taraf Gazetesi, 16 Kasım 2011.
[2] Nüfus Cüzdanı bu dosyamızda mevcut. 116 numaralı konumuza bakınız.
[3] Türk Dil Kurumu (TDK), Devletin Resmi Web sitesinin bağlantısı: http://tdkterim.gov.tr/bts/
Boş alana "Cemalettin" yazınız ve aratınız.
[4] Atatürk'ün uşağının gizli defteri, Turhan Gürkan, Istanbul 1971, Fer Yayınları, sayfa 19-21.